فقط برا دلتنگیام

8/8/88

baradeltangiam — Fri, 30 Oct 2009 07:23:18 GMT

سلاممممممممممممممممممممم

خوبید؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

۸/۸/۸۸ شما را یاد چی می اندازه؟اصلا این تاریخ یادآور چیز خاصی براتون هست؟

خب آره میلاد امام رضا (ع) قربونش برم امروز بود اما امروز یه روز مهم دیگه هم برای من بوده ....

فکرتون مشغول شد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

روز ازدواجم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

روز تولدم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ها ها ها .... خیلی جالبه نه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

امروز یه روز خیلی قشنگی برام بود اصلا باورم نمی شد این روز اینقدر باحال بشه....

می دونید چیه؟ سوم دبیرستان که بودیم یعنی حدودا ۵ سال پیش تموم بچه های کلاس باهم قرار گذاشتیم ۸/۸/۸۸ ساعت ۸ صبح بریم دبیرستانمون همدیگر را ببینیم اما شانس بد می دونی چیه؟ تاریخ قرارمون جمعه که بود هیچی... تازه مدرسه ی دبیرستانمون هم کوبیدند دارند دوباره می سازند!!!!

باورکنید اصلا فکرشم نمی کردم بچه هامون بیاند اما گفتم من حتما می رم سر ساعت ۸ رفتم دم همون مدرسمون که دارند می سازندش ۱- ۲ دقیقه که منتظر بودم دوستام یکی یکی پیداشون شد از یه کلاس حدودا ۳۵-۳۶ نفره ۱۷ نفره بچه ها اومدند رفتیم داخل پارک روبروی مدسمون نشستیم نزدیک ۲ ساعت گفتیم و خندیدیم و عکس گرفتیم ...البته بازم می خواستیم حرف بزنیم اما بچه ها عجله داشتند یکی یکی رفتند... خیلی خوش گذشت ...کاش می تونستم عکسای این روز قشنگ را هم براتون بذارم اما شرمنده خصوصیه!!!

ولی واقعا خوش گذشت هیچوقت باور نمی کردم بچه ها بیاند اما اومدند...

واقعا چقدر زود دیر می شود......... انگار همین دیروز بود... سوم دبیرستان واقعا بهترین سال تحصیلم بود سرکلاس که فقط خنده تازه خوبه صندلیه جلو هم نشسته بودم درس نمی خوندیم فقط شیطنت

یادش بخیر یه روز رفتیم کلی التماس مدیرمون کردیم و گفتیم ما می خواهیم یه شب تو مدرسه بخوابیم گفت باید از آموزش و پرورش اجازه بگیرم ...

یادش بخیر چه شبی بود اون شب که حدودا همه ی بچه های کلاس بودیم معروف بودیم به سوم ریاضی ها واقعا شر بودیم البته با اجازتون سردستشون من بودم همین کارا رو کردم یه دانشگاه خوب قبول نشدم ولی ارزشش را داشت روزای واقعا قشنگی بود... واقعا زیبا...

وای چقدر حرف زدم ببخشید دست خودم نبود خاطره ها هجوم آوردند تو ذهنم....

ای کاش همه ی دوستام که اومده بوند و کسایی که نیومده بودند خوشبخت و سعادتمند باشند و گاهی یاد روزای شاد گذشته یه لبخند شیرین روی لباشون بیاره...

شقايق

baradeltangiam — Wed, 23 Sep 2009 17:56:18 GMT

شقايق گفت :با خنده نه بيمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم

گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي

يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت

ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود ز آنچه زير لب

مي گفت :

شنيدم سخت شيدا بود نمي دانم چه بيماري

به جان دلبرش افتاده بود- اما

طبيبان گفته بودندش

اگر يک شاخه گل آرد

ازآن نوعي که من بودم

بگيرند ريشه اش را و

بسوزانند

شود مرهم

براي دلبرش آندم

شفا يابد

چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را

بسي صحراي سوزان را به دنبال گلش بوده

و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه

به روي من

بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من

به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و

به ره افتاد

و او مي رفت و من در دست او بودم

و او هرلحظه سر را

رو به بالاها

تشکر از خدا مي کرد

پس از چندي

هوا چون کوره آتش زمين مي سوخت

و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت

به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟

در اين صحرا که آبي نيست

به جانم هيچ تابي نيست

اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من

براي دلبرم هرگز

دوايي نيست

واز اين گل که جايي نيست ؛ خودش هم تشنه بود اما!!

نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و

من در دست او بودم

وحالا من تمام هست او بودم

دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟

نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟

و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت

که ناگه

روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد

دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد- آنگه

مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت

نشست و سينه را با سنگ خارايي

زهم بشکافت

اما ! آه

صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد

زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد

و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد

نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را

به من مي داد و بر لب هاي او فرياد

بمان اي گل

که تو تاج سرم هستي

دواي دلبرم هستي

بمان اي گل

ومن ماندم

نشان عشق و شيدايي

و با اين رنگ و زيبايي

ونام من شقايق شد

وشايد به همين خاطره كه سهراب مي گه :

تا شقايق هست

زندگي بايد كرد

غريب تر از يوسف

baradeltangiam — Sun, 06 Sep 2009 14:14:18 GMT

چند روزی آسمان به زمین نزدیک است

فصل پروانه شدن را دریاب

اي مهربان ترين

تو را ((يوسف زهرا )) صدا مي زنند و به يوسف تشبيه مي كنند ، اگر چه ...

هر يوسفي كه يوسف زهرا نمي شود !

هر گاه تو را با اين لقب ياد مي كنند، ناخودآگاه آيه اي از قرآن كريم برايم تداعي مي شود ، آنگاه كه برادران خطاكار يوسف به محضر او شرفياب شدند ، يوسف عليه السلام آنها را به اين بيان مخاطب قرار داد كه :

هل علمتم ما فعلتم بيوسف و اخيه ؟!

هيچ مي دانيد با يوسف و برادرش چه كرديد؟ بلافاصله بانويي قد خميده در برابرم مجسم مي شود كه مرا و يكايك شيعيان و مردم جهان را مورد خطاب و عتاب قرار مي دهد كه ((هل علمتم ما فعلتم بيوسف؟))

هيچ مي دانيد با يوسف من چه كرديد؟!

هيچ مي دانيد در اين ۱۱۷۰ سال كه از شروع غيبتش مي گذرد بر مهدي من چه گذشته است !

از اشكهاي غريبانه اش با خبريد !

از غصه ها و قلب پر خونش چه مي دانيد !

براي خلاصي او از زندان غيبتش چه كرديد !

چرا براي رهايي او از غربت و غيبت و مظلوميت دعا نمي كنيد؟!

آقاي من ، مولاي من فلبم را از گناه و معصيت خالي و به انتظار زنده فرما آمين

برگرفته از كتاب آشتي با امام عصر،

دكتر علي هرائيان

baradeltangiam — Sun, 28 Jun 2009 14:39:18 GMT

هاییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی

بالاخره تموم شدددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددد

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

هایییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی

بالاخره شروع شددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددددد

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

منظورم اینه که بالاخره این امتحانام هم تموم شد و تابستان شروع شد

البته یه درس دارم پیش نیاز کلی از درسامه خداکنه تابستون ارائه بدند اونوقت دوباره باید بشینیم سر درس خوندن!!! نیست این چند وقته هلاک کردم خودم!!!

امیدوارم تموم کسایی که دانشجو و دانش آموز بودند امتحاناشون عالی شده باشه و بچه کنکوریها هم همشون دانشگاه قبول بشند انشاالله

اما واقعیتش این کنکوریهایی که من تو کتابخونه می دیدم واقعا جای تعجب داشتند!!! کنکوریهام کنکوریهای قدیم به خدا جدی می گم همشون بدون استثناء یه دونه موبایل کنار کتاب و دفترشون بود یا بولوتوث می فرستادند یا اس ام اس ... دیگه به کی می فرستادند خدا می دونه!!!

واقعا ما چطوری درس خوندیم به اینجا رسیدیم اونا اینطوری درس می خونند به کجا می رسند خدا می دونه...

اما با این همه برای همشون آرزوهای خوب خوب دارم

برای تو هم یه عالمه آرزوی خوب دارم..........

یکم طبیعت نگاه کنید نفستون تازه بشه خستگیهاتون در بره فعلا تا بعد

خداحافظ

baradeltangiam — Thu, 05 Mar 2009 16:40:18 GMT

یه سلام فراموش نشدنی به همه ی دوستان وبلاگی ام

شنیدید تاحالا می گند هر سلامی یه خداحافظی داره و هر شروعی یه پایانی داره؟!

احساس می کنم الان موقع همون خداحافظی و همون پایان رسیده...

می خواستم ازتون خداحافظی کنم البته نه برای همیشه فقط برای حدود۳یا۴ ماه...

و ازهمین الان می دونم که طاقت دوری بلاگفا و شما دوستای گلم را ندارم...

فکر کنم یه جورایی به وبلاگم و شماها معتاد شده ام واین اصلا خوب نیست و حدود۳٬۴ ماه برای ترک کردنش فرصت لازم دارم

شوخی کردم....... راستش وبلاگ فرصت زیادی برای رسیدگی کردن می خواد و منم این ترم آنقدر حجم درسام زیاد و مشکل شده اند که فکر می کنم باید یه مدت با وبلاگم خداحافظی کنم...

امیدوارم وقتی برگشتم همه ی شما دوستای گلم منو باز به خاطر بیارید بتونیم دوستیمون را ادامه بدیم.

خیلی خیلی دوستون دارم و امیدوارم سالی سرشار از مهربانی و پاکی داشته باشید و

امیدوارم این شعر را هم به عنوان یه عیدی کوچیک از من قبول کنید....................

با آرزوی بهترین برای تو....

نسیم

ای شب از رویای تو رنگین شده

سینه از عطر توام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش

شادیم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک

هستیم زآلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من

آتشی در سایه ی مژگان من

ای زگندمزارها سرشارتر

ای ز زرین شاخه ها پربارتر

ای دربگشوده بر خورشیدها

درهجوم ظلمت تردیدها

با توام دیگر زدردی بیم نیست

هست اگر٬ جز درد خوشبختیم نیست

ای دل تنگ من و این بار نور؟

هایهوی زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمانت خورده بر چشمان من

پیش از اینت گرکه در خود داشتم

هرکسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست درد خواستن

رفتن و بیهوده خود را کاستن

سرنهادن بر سیه دل سینه ها

...

ای نگاهت لای لائی سحربار

گاهوار کودکان بی قرار

ای نفسهایت نسیم نیم خواب

شسته از من لرزه های اضطراب

خفته در لبخند فرداهای من

رفته تا اعماق دنیاهای من

ای مرا با شور شعر آمیخته

اینهمه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی

لاجرم شعرم به آتش سوختی

خداحافظ و به امید دیدار

همراه با زیباترین ها

baradeltangiam — Mon, 02 Mar 2009 13:12:18 GMT

چند روزیه دارم یه کتاب رمان می خونم کتاب یلدا نوشته ی م. مودب پور امروز تمومش کردم...

وقتی این کتاب را خوندم خیلی دلم گرفت .مخصوصا قسمت هاییش که شیوا زندگیش را تعریف می کرد دیشب کلی گریه کردم نمی دونم چرا اما دلم می خواست فقط گریه کنم و با یکی حرف بزنم اما هیچکس را پیدا نکردم.

یه روزی یه دوستی خیلی بی دلیل کتاب شعر فروغ فرخ زاد را بهم هدیه کرد شاید اونم این کتاب را خونده بود که خواست منم شعرای فروغ را بخونم.

منم این شعر را تقدیم می کنم به تو.... :

نگاه کن که غم درون دیده ام

چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه ی سیاه سرکشم

اسیردست آفتاب می شود

نگاه کن

تمام هستیم خراب می شود

شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد

مرا به دام می کشد

نگاه کن

تمام آسمان من

پر از شهاب می شود

تو آمدی زدورها و دورها

ز سرزمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی

زعاجها، زابرها ، بلورها

مرا ببر امید دلنواز من

ببر به شهر شعرها و شورها

به راه پرستاره ام می کشانی ام

فراتر از ستاره می نشانی ام

نگاه کن

من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چوماهیان سرخ رنگ ساده دل

ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما

به این کبود غرفه های آسمان

کنون به گوش من دوباره می رسد

صدای تو

صدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجا رسیده ام

به کهکشان ، به بیکران ،به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوجها

مرا بشوی با شراب موجها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات

مرابخواه در شبان دیرپا

مرادگر رها مکن

مراازین ستاره ها جدامکن

نگاه کن که موم شب براه ما

چگونه قطره قطره آب می شود

صراحی سیاه دیدگان من

به لای لای گرم تو

لبالب از شراب خواب می شود

به روی گاهواره های شعر من

نگاه کن

تو میدمی و آفتاب می شود

baradeltangiam — Mon, 15 Dec 2008 12:24:08 GMT

باران می بارد آرام آرام...

baradeltangiam — Fri, 31 Oct 2008 12:11:18 GMT

باران مي بارد آرام آرام

و به همراه خود

مسكني از بوي تو٬ بوي عشق٬ بوي پاييز

دلتنگم

دلتنگ قاصدكهايي كه خبر از تو دارند

و دليل رفتن تورا به من گوشزد ميكنند

نم نم باران گونه هايم را خيس ميكند

و راز اشكهايم را نگه ميدارد

راز زندگي يك عشق

ابرهاي بي كسي من باريدن گرفت

و روزي كه پايان پذيرد

موعد ديدار است

و چه زيبا روزيست موعد ديدار

آن روز كه قاصدكها سوار بر موج نسيم همراه هيا هوي باد

خبري از تو آورند

بوي تو را به مشام رسانند

وتكرار من پايان پذيرد

روزیست كه حس باورت نزديك ميشود

و براي در آغوش كشيدنت لحضه شماري ميكنم

و چه زيبا روزيست موعد ديدار

(شاعر:خواهرم البته با کمی تغییر توسط یک دوست)

داستان لیلی

baradeltangiam — Sat, 27 Sep 2008 09:40:18 GMT

.. به نام او ..

داستان ليلی

خدا مشتی خاك را بر گرفت. می خواست ليلی را بسازد، از خود در آن دميد و ليلی پيش از آن كه با خبر شود عاشق شد.

سالياني است كه ليلی عشق می ورزد، ليلی بايد عاشق باشد. زيرا خداوند در آن دميده است و هركه خدا در آن بدمد، عاشق می شود.

ليلی نام تمام دختران ايران زمين است، نام ديگر انسان.

ليلی زير درخت انار نشست، درخت انار عاشق شد، گل داد، سرخ سرخ.

گلها انار شدند، داغ داغ، هر اناری هزار دانه داشت. دانه ها عاشق بودند، بی تاب بودند، توی انار جا نمی شدند. انار كوچك بود، دانه ها بی تابی كردند، انار ترك برداشت. خون انار روی دست ليلی چكيد. ليلی انار ترك خورده را خورد. مجنون به ليلی اش رسيد.

خدا گفت: راز رسيدن فقط همين است، فقط كافيست انار دلت ترك بخورد.

خدا ادامه داد: ليلی يك ماجراست، ماجرايی آكنده از من، ماجرايی كه بايد بسازيش.

شيطان گفت: تنها يك اتفاق است، بنشين تا اتفاق بيفتد.

آنان كه سخن شيطان را باور كردند، نشستند و ليلی هيچ گاه اتفاق نيفتاد.

اما مجنون بلند شد، رفت تا ليلی اش را بسازد ...

خدا گفت: ليلی درد است، درد زادنی نو، تولدی به دست خويش.

شيطان گفت: آسودگی ست، خيالی ست خوش.

خدا گفت: ليلی، رفتن است. عبور است و رد شدن.

شيطان گفت: ماندن است و فرو در خويشتن رفتن.

خدا گفت: ليلی جستجوست. ليلی نرسيدن است و بخشيدن.

شيطان گفت: ليلی خواستن است، گرفتن و تملك

خدا گفت: ليلی سخت است، دير است و دور از دسترس

شيطان گفت: ساده است و همين جا دم دست است ...

و اين چنين دنيا پر شد از ليلي هايی زود، ليلی های ساده ی اينجايی، ليلی هايی نزديك لحظه ای.

خدا گفت: ليلی زندگی است، زيستنی از نوعی ديگر.

ليلی جاودانی شد و شيطان ديگر نبود.

مجنون، زيستنی از نوعی ديگر را برگزيد و می دانست كه ليلی تا ابد طول می كشد. ليلی می دانست كه مجنون نيامدنی است، اما ماند، چشم به راه و منتظر، هزار سال.

ليلی راه ها را آذين بست و دلش را چراغانی كرد، مجنون نيامد، مجنون نيامدنی است.

خدا پس از هزار سال ليلی را مي نگريست، چراغانی دلش را، چشم به راهی اش را.

خدا به مجنون می گفت نرود، مجنون به حرف خدا گوش می داد.

خدا ثانيه ها را می شمرد، صبوری ليلی را.

عشق درخت بود، ريشه می خواست، صبوری ليلی ريشه اش شد. خدا درخت ريشه دار را آب داد، درخت بزرگ شد، صدها شاخه، هزاران برگ، ستبر و تنومند.

سايه اش خنكی زمين شد، مردم خنكی اش را فهميدند، مردم زير سايه ی درخت ليلی باليدند.

ليلی هنوز هم چشم به راه است چراكه درخت ليلی ريشه میكند.

خدا درخت ريشه دار را آب می دهد.

مجنون نمی آيد، مجنون هرگز نمی آيد. مجنون نيامدنی است، زيرا كه درخت ريشه می خواهد.

ليلی قصه اش را دوباره خواند، برای هزارمين بار و مثل هربار ليلی قصه باز هم مرد. ليلی گريست و گفت: كاش اين گونه نبود.

خدا گفت : هيچ كس جز تو قصه ات را تغيير نخواهد داد.

لیلی! غصه ات را عوض کن...

ليلی اما می ترسيد، ليلی به مردن عادت داشت، تاريخ به مردن ليلی خو گرفته بود.

خدا گفت: ليلی عشق می ورزد تا نميرد، دنيا ليلی زنده می خواهد.

ليلی آه نيست، ليلی اشك نيست، ليلی معشوقی مرده در تاريخ نيست، ليلی زندگی است.

ليلی! زندگی كن.

اگر ليلی بميرد، ديگر چه كسی ليلی به دنيا بياورد؟ چه كسی گيسوان دختران عاشق را ببافد؟

چه كسی طعام نور را در سفره های خوشبختی بچيند؟ چه كسی غبار اندوه را از طاقچه های زندگي بروبد؟ چه كسی پيراهن عشق را بدوزد؟

ليلی! قصه ات را دوباره بنويس.

ليلي به قصه اش برگشت.

اين بار نه به قصد مردن، بلكه به قصد زندگی.

و آن وقت به ياد آورد كه تاريخ پر بود از ليلی های ساده ی گمنام ......

جدال عقل و دل1

baradeltangiam — Sun, 17 Aug 2008 08:05:18 GMT

دل گويد: عشق آورده ام

عقل گويد: عشق !عشق چيست؟

دل: مفهوم بودن است!

عقل: بودن، بودن براى چه؟

دل: به آن بالا!

عقل:تا آسمانها؟

دل :خيلى بالاتر، تا خلوت خاص حضرت عشق!

عقل: چه خوب! من هم مى توانم بيايم؟

دل: تو ، نه ! ولى اگر خودت را فراموش كنى ، بابال هاى(ع) و (ش) و)ق( ،

آرى !

عقل: چگونه ؟

دل: ((ع)))) عبير است ، نسيم دلنواز روح(( .

((ع))عالم روياست ، عينيت است ، عهد است ، عدم است ، نيست شدن

است و دوباره هستى يافتن !

عقل: اين همه معنا دارد ؟!

دل: هر كدامشان دنيايى اند ، مرحله ايى اند ، بوى عطر و عبير را مى شنوى ،

علاقه مند مى شوى ، بعد بايد دل بكنى ، اگر عالم معنا را مى خواهى ، بايد

نيست شوى ، فنا شوى و بعد )) عند الله((

عقل: خوب((ش(( چيست ؟

دل: (ش) شيرينى آشنايى است ، شهد است ، شراب است ، سپس ، شكر .

(ش) شمشاد است ، قامت بالاى دلير است .

(ش) شقايق است ، شوق است ، شوق به معشوق را مى خواهى ، شراب

عشقش را بنوش !

آنگاه قول دوستى با تو مى بندد.

يعنى همان (ق) ، قول الهى ، قسم الهى ،قسم است و قلم ، صنع كرد گار است

، همه هستى است .

(ق) قدرت رب جليل است ، قاعده هستى ، قامت يار است ، قول دوستى است

، آنچه هم محتاج آئيم !

(ق) قسط است ، عدالت است ، كه عاشق به معشوق مى رسد .

مى بينى)) ! ع)) و))ق)) يكى اند و ))ش(( شرح اين دو است .

همه يكى اند ، همه عشق اند ! يعنى ، بالاترين !

عقل: بالاتر هم هست ؟

دل: آرى ، بالاتر هم هست ، دوست داشتن !

عقل: آن ديگر چيست ؟

دل: دوست داشتن با ))د(( آغاز مى گردد.

))د(( دعاى سحرگاهى است ، دعوت به ديدار است ، دل پر درد است ، ديدگانت سر ريز خون مى شود ، ديوانه مى شوى ، ديگر از عشق گذشته اى !

بعد ، مى رسى به ))و(( او واحد است ، حضرت عشق !

واجب الوجود از اسماء اوست .

وادى درد است اگر عاشقى !

وارث مهربانى است ، اگر دل بدهى .

((و)) وصف زيبائى .

وصل عشاق و معشوق است

((و)) وهم سبز دوست داشتن است .

اما ))س)):

((س)) يعنى سبحان الله بگويى ،

سوگند ياد كنى

سبوى نفس را بشكنى

آنگاه

ساغر عشق را نوش كنى

ساقى مجلس مستان شوى

سپس

سالك راه شوى ، تا ... چكاد هستى .

((س)) يعنى ،

سجاده نمازت را پهن كنى