فقط برا دلتنگیام
حرف دل
یه سلام فراموش نشدنی به همه ی دوستان وبلاگی ام شنیدید تاحالا می گند هر سلامی یه خداحافظی داره و هر شروعی یه پایانی داره؟! احساس می کنم الان موقع همون خداحافظی و همون پایان رسیده... می خواستم ازتون خداحافظی کنم البته نه برای همیشه فقط برای حدود۳یا۴ ماه... و ازهمین الان می دونم که طاقت دوری بلاگفا و شما دوستای گلم را ندارم... فکر کنم یه جورایی به وبلاگم و شماها معتاد شده ام واین اصلا خوب نیست و حدود۳٬۴ ماه برای ترک کردنش فرصت لازم دارم شوخی کردم....... راستش وبلاگ فرصت زیادی برای رسیدگی کردن می خواد و منم این ترم آنقدر حجم درسام زیاد و مشکل شده اند که فکر می کنم باید یه مدت با وبلاگم خداحافظی کنم... امیدوارم وقتی برگشتم همه ی شما دوستای گلم منو باز به خاطر بیارید بتونیم دوستیمون را ادامه بدیم. خیلی خیلی دوستون دارم و امیدوارم سالی سرشار از مهربانی و پاکی داشته باشید و امیدوارم این شعر را هم به عنوان یه عیدی کوچیک از من قبول کنید.................... با آرزوی بهترین برای تو.... نسیم ای شب از رویای تو رنگین شده سینه از عطر توام سنگین شده ای به روی چشم من گسترده خویش شادیم بخشیده از اندوه بیش همچو بارانی که شوید جسم خاک هستیم زآلودگی ها کرده پاک ای تپش های تن سوزان من آتشی در سایه ی مژگان من ای زگندمزارها سرشارتر ای ز زرین شاخه ها پربارتر ای دربگشوده بر خورشیدها درهجوم ظلمت تردیدها با توام دیگر زدردی بیم نیست هست اگر٬ جز درد خوشبختیم نیست ای دل تنگ من و این بار نور؟ هایهوی زندگی در قعر گور؟ ای دو چشمانت چمنزاران من داغ چشمانت خورده بر چشمان من پیش از اینت گرکه در خود داشتم هرکسی را تو نمی انگاشتم درد تاریکیست درد خواستن رفتن و بیهوده خود را کاستن سرنهادن بر سیه دل سینه ها ... ای نگاهت لای لائی سحربار گاهوار کودکان بی قرار ای نفسهایت نسیم نیم خواب شسته از من لرزه های اضطراب خفته در لبخند فرداهای من رفته تا اعماق دنیاهای من ای مرا با شور شعر آمیخته اینهمه آتش به شعرم ریخته چون تب عشقم چنین افروختی لاجرم شعرم به آتش سوختی خداحافظ و به امید دیدار همراه با زیباترین ها 
و اگه حتی نتونه حرف دلشو روی یک برگ کاغذ بنویسه بازم...نمی دونم چی میشه
می نویسم فقط برای دلتنگیام
می نویسم تا شاید آرامشی باشد برای دل تنگم
می نویسم چون دلم حرفی برای گفتن دارد