فقط برا دلتنگیام
حرف دل
دل گويد: عشق آورده ام عقل گويد: عشق !عشق چيست؟ دل: مفهوم بودن است! عقل: بودن، بودن براى چه؟ دل: به آن بالا! عقل:تا آسمانها؟ دل :خيلى بالاتر، تا خلوت خاص حضرت عشق! عقل: چه خوب! من هم مى توانم بيايم؟ دل: تو ، نه ! ولى اگر خودت را فراموش كنى ، بابال هاى(ع) و (ش) و)ق( ، آرى ! عقل: چگونه ؟ دل: ((ع)))) عبير است ، نسيم دلنواز روح(( . ((ع))عالم روياست ، عينيت است ، عهد است ، عدم است ، نيست شدن است و دوباره هستى يافتن ! عقل: اين همه معنا دارد ؟! دل: هر كدامشان دنيايى اند ، مرحله ايى اند ، بوى عطر و عبير را مى شنوى ، علاقه مند مى شوى ، بعد بايد دل بكنى ، اگر عالم معنا را مى خواهى ، بايد نيست شوى ، فنا شوى و بعد )) عند الله(( عقل: خوب((ش(( چيست ؟ دل: (ش) شيرينى آشنايى است ، شهد است ، شراب است ، سپس ، شكر . (ش) شمشاد است ، قامت بالاى دلير است . (ش) شقايق است ، شوق است ، شوق به معشوق را مى خواهى ، شراب عشقش را بنوش ! آنگاه قول دوستى با تو مى بندد. يعنى همان (ق) ، قول الهى ، قسم الهى ،قسم است و قلم ، صنع كرد گار است ، همه هستى است . (ق) قدرت رب جليل است ، قاعده هستى ، قامت يار است ، قول دوستى است ، آنچه هم محتاج آئيم ! (ق) قسط است ، عدالت است ، كه عاشق به معشوق مى رسد . مى بينى)) ! ع)) و))ق)) يكى اند و ))ش(( شرح اين دو است . همه يكى اند ، همه عشق اند ! يعنى ، بالاترين ! عقل: بالاتر هم هست ؟ دل: آرى ، بالاتر هم هست ، دوست داشتن ! عقل: آن ديگر چيست ؟ دل: دوست داشتن با ))د(( آغاز مى گردد. ))د(( دعاى سحرگاهى است ، دعوت به ديدار است ، دل پر درد است ، ديدگانت سر ريز خون مى شود ، ديوانه مى شوى ، ديگر از عشق گذشته اى ! بعد ، مى رسى به ))و(( او واحد است ، حضرت عشق ! واجب الوجود از اسماء اوست . وادى درد است اگر عاشقى ! وارث مهربانى است ، اگر دل بدهى . ((و)) وصف زيبائى . وصل عشاق و معشوق است ((و)) وهم سبز دوست داشتن است . اما ))س)): ((س)) يعنى سبحان الله بگويى ، سوگند ياد كنى و سبوى نفس را بشكنى آنگاه ساغر عشق را نوش كنى و ساقى مجلس مستان شوى سپس سالك راه شوى ، تا ... چكاد هستى . ((س)) يعنى ، سجاده نمازت را پهن كنى 
و اگه حتی نتونه حرف دلشو روی یک برگ کاغذ بنویسه بازم...نمی دونم چی میشه
می نویسم فقط برای دلتنگیام
می نویسم تا شاید آرامشی باشد برای دل تنگم
می نویسم چون دلم حرفی برای گفتن دارد