فقط برا دلتنگیام
حرف دل
پیش از اینها فکر می کردم خدا خانه ای دارد کنار ابرها با همين قصه دلم مشغول بود مثل قصرپادشاه قصه ها خوابهايم پر ز ديو و غول بود خشتی از الماس و خشتی از طلا هرچه مي كردم همه از ترس بود پایه های برجش از عاج بلور مثل از بر كردن يك درس بود برسرتختی نشسته با غرور مثل تمرين حساب و هندسه ماه برق کوچکی از تاج او مثل تنبيه مدير مدرسه هرستاره پولکی از تاج او مثل صرف فعل ماضي سخت بود اطلس پیراهن او آسمان مثل تكليف رياضي سخت بود نقش روی دامن او کهکشان تا كه يك شب دست در دست پدر رعدو برق شب صدای خنده اش راه افتادم به قصد يك سفر سیل و طوفان نعره توفنده اش درميان راه در يك روستا دکمه پیراهن او آفتاب خانه اي ديدم خوب آشنا برق تیغ و خنجراو ماهتاب زود پرسيدم پدر اينجا كجاست هیچکس از جای او آگاه نیست گفت : خانه خوب خداست هیچکس را در حضورش راه نیست گفت : اينجا مي توان يك لحظه ماند از خدا در دلم اين تصوير بود با وضويي دست و رويي تازه كرد آن خدا بي رحم بود و خشمگين با دل خود گفتگويي تازه كرد خانه اش در آسمان دور از زمين مي توان با اين خدا پرواز كرد بود اما در ميان ما نبود سفره دل را برايش باز كرد مهربان و ساده و زيبا نبود مي توان درباره گل حرف در دل او دوستي جايي نداشت چكه چكه مثل باران راز گفت مهرباني هيچ معنايي نداشت با دو قطره هزاران حرف گفت هرچه مي پرسيدم از خود از خدا مي توان با او صميمي حرف زد از زمين، از آسمان ، از ابرها مثل ياران قديمي حرف زد زود مي گفتند : اين كار خداست مي توان مثل علفها حرف زد گفتگواز آن گناه است با زبان بي الفبا حرف زد و خطاست مي توان درباره هرچيز گفت آب اگر خوردي ،عذابش آتش است مي شود شعري خيال هرچه مي پرسي عذابش آتش است تا ببندي چشم كورت مي كند تا شدي نزديك دورت مي كند كج گشودي دست سنگت مي كند تا خطا كردي عذابت مي كند ناگهان در آتش آبت مي كند 
و اگه حتی نتونه حرف دلشو روی یک برگ کاغذ بنویسه بازم...نمی دونم چی میشه
می نویسم فقط برای دلتنگیام
می نویسم تا شاید آرامشی باشد برای دل تنگم
می نویسم چون دلم حرفی برای گفتن دارد